در نکوهش مرده پرستی

پارسال نزدیک ترین دوستم میم عزیز دار فانی را وداع گفت و البته من که داستانهایش را همیشه می خواندم امید داشتم آثار او روزی چاپ شود.اما افسوس که او همیشه یک منتقد و روزنامه نگار در تبریز باقی ماند.اما در تمام دورانی که دوست من بود رفیق خوبی برای هم بودیم .من از شخصی ترین درد و دل هایش خبر داشتم.حتی فرصت نشد مجلس ترحیمش بروم.نه عکسش را بعد از مرگ داخل فیسبوکم گذاشتم و نه معرکه گیری.

هرگز موافق استفاده ابزاری از نویسنده مرده نبودم و نخواهم بود.اگر کسی را دوست داشته باشم تا زنده است به او می گویم و اگر مرد تمام.

برخی از نویسنده های مشهور تا وقتی زنده اند از آنها و آثارشان نقد میشود و حتی گاهی خنجر کینه از دوستان میخورند و بعد از مرگ عده ای حتی به عکس های شخصی رحم نمی کنند و عکس نویسنده را با شلوار کردی روی مبل به اشتراک می گذارند.

اما من همیشه شعارم این بوده که زنده ها را دریابیم.بعد از مرگ دیگر نه میبیند و نه میشنود.فرانسوی ها می گویند پیش از مرگ بیشتر به هم عشق بورزید و محبتتان را نشان دهید .اما اینجا باید گفت پیش از مرگ کمتر با دشنه سینه هم را بدرید تا بعد از مرگ عزیزان پشیمان نشوید.